මම බලන්නෙ මගේ කැපෑසිටි එක තුළ මට කරන්න පුළුවන් ද කියන එක. කලිනුත් මට විවිධ චරිතවලට ඇරයුම් ලැබුණ. හැබැයි ඒ චරිත කරන්න මම බය වුණා. ඒකට හේතුව මම කැමති වුණේ නැහැ මුලින්ම මාව ප්‍රේක්ෂකයන් අතරට එන චරිතයකින් වැරදි දෙයක් සමාජගත කරන්න. ඒක දිගින් දිගටම මිනිසුන්ගේ හිත්වල රැඳෙන නිසා. ඒ නිසා රඟපාන්න පුළුවන් කියන විශ්වාසය මටම දැනෙන චරිතයක් ලැබෙනකම් බලා හිටියා.

 

කොහෙත්ම නැහැ. මිහිලි කියන්නෙ මගෙ සැබෑ චරිත ලක්ෂණවලට වඩා වෙනස්ම චරිතයක්.

 

අනිවාර්යයෙන් සීමා තියෙනවා. ඒ සීමාවන් රංගනයට පමණක් නෙවෙයි සාමාන්‍ය ජීවිතේදීත් මට පනවාගෙන තියෙනවා. ඒ කියන්නෙ සමාජයට හෝ වෙනයම් කෙනෙක්ට ඕනෑ විදියට නෙවෙයි. තමන්ගේ හෘද සාක්ෂියට එකඟව වැඩ කරනවා නම් කාලය කොතරම් ගත වුණත් තමන්ගේ තැනට යන්න පුළුවන්.

 

නිළියක් වෙන්න ඕනේ කියලා හිතුනේ පාසල් යන කාලෙමයි. මම ආසයි නර්තනයට, ටීම් ලීඩින්, රඟපාන්න, මම වේදිකා නාට්‍යවලට හරිම ආසයි. ස්කෝලෙදිත් ඒ හැම දේටම පෙරමුණ අරගෙන වැඩ කළා. 8 වසරේ ඉඳන් මගේ හිතේ පොඩි හීනයක් තිබුණා රඟපාන්න චාන්ස් එකක් ලැබෙයි කියලා.

 

-RASADUNA -