සිනමාවේ මෙන්ම දේශපාලනයේද අතිශය ජනප්රිය චරිතයක් වන රන්ජන් රාමනායකයන්, බොහෝ දෙනෙකුට සිනහව සහ ශක්තිය ගෙනෙන මිනිසෙකි. නමුත් ඔහුගේ හදවතේ කොනක හැමදාමත් ඉතිරි වී ඇති එක්තරා ශෝකී හැඟීමක් පිළිබඳව ඔහු කළ මේ හෙළිදරව්ව කාගේත් නෙතට කඳුළක් ගෙනෙන සුළුයි.
සම්මාන උළෙලකදී 'ජනප්රියම නළුවා' ලෙස තේරී පත්වන බොහෝ කලාකරුවන් තම ජයග්රහණය උදෙසා මුලින්ම ස්තූති කරන්නේත්, එම සම්මානය පිරිනමන්නේත් තම මවට හෝ ආදරණීයයන්ටය. **"අන්න එතනදි මම හිරවෙනවා... ඇස්වලට කඳුළු එනවා..."** යනුවෙන් ඔහු පවසන්නේ එවන් මොහොතක තමන් අසල එවැනි සමීපතමයෙකු නොමැති වීමේ වේදනාවයි.
ලෝකයක් ආදරය කරන 'වන් මෑන් ෂෝ' එකක් වූ ඔහු, වේදිකාව මත සම්මානය වැළඳ ගත්තද, එය බෙදාහදා ගන්නට ලේ නෑයෙකු හෝ සමීපතම සහකරුවෙකු නොමැතිකම ඔහුට තනිකමක් එක් කරයි. අනෙක් අය තම අම්මා හෝ පෙම්වතිය වැළඳගෙන සතුටු කඳුළු සලද්දී, ඔහුගේ සම්මානය රැගෙන එන්නේ ඔහුගේ කාර්ය මණ්ඩලය (Staff) පමණි.
මෙම වදන් පෙළ අපට සිහිපත් කරන්නේ, කොතරම් ජනප්රියත්වයක් හෝ ධනයක් තිබුණද, මිනිසෙකුට තම ජයග්රහණයේ සැබෑ සතුට විඳීමට ආදරණීය 'පවුලක' වටිනාකම කෙතරම්ද යන්නයි. තනිවම නැගී සිටි ඔහුට, අද වන විට ලාංකීය ජනතාවම පවුලක් වී ඇතත්, පෞද්ගලිකව ඔහු අත්විඳින ඒ 'තනිවෙච්ච හැඟීම' සැබවින්ම සංවේදීය.
